اشعار پراكنده1
تاايمان , نام و نان برايم نياورد .
قوتم بخش ! تا نانم را , وحتي نامم را در خطر ايمانم افکنم . . . .
دکتر علي شريعتی
چرا تا آخر اين کهنه غزل رو نمي خونن
گاهي از جنس يه عادت,گاهي ديروزگاهي فرداست
گاهي هرروزوهنوزه گاهي پنهون گاهي پيداست
نه يه اتفاق تازه ست نه يه راز گنگ و مبهم
نه همه بودو نبوده نه فقط شادي نه ماتم
عشق اگه هميشگی بود يا نصيب همه مي شد
نه غزل بود ونه مجنون , ختم اين همهمه مي شد
نرسيدن يه نشونه , روی پيشوني عاشق
اگه تلخه اگه شيرين , همه ارزوني عاشق
