نامه هاي عاشقانه5

تازه ترينهای وجودم ارزاني تو باد , بهترين تفکراتم از آن توست , اي تجسمِ ملموسِ ما شدن .

در دشت سرسبز خاطراتم , بهترين گلها را تو بچين , سبدت خالي نخواهد ماند . طراوت حضورت , گلزاري ديگر خواهد روياند , رزهاي بالا رونده , که سرتاپاي سرنوشتم را فرا خواهند گرفت , غنچه های تازه رُسته , که عطر تو را دارند و هرطلوع , بابدرقة شبنم ها برروي گلبرگها يشان ترانة تو را تلاوت خواهند کرد .

در خوشترين و بهترين لحظات زندگيم , جاي تو خاليست , نبودت , انتهاي خنده هايم را الکن نموده است . در افقهاي دوردست نگاهم, نخل وجودت سايه افکنده , سايه اي از امنيت و آرامش , آرامشي دور از دسترس و رؤيايي .

تصور در دست داشتن دستهايت , بمن حس بودن ميدهد و تداوم حضورت در تالار انديشه هايم فضا رااز هرچه غير توست خالي ميکند , خلوتي دلخواسته از توومن , آنگاه خودم را در گوش جانت نجوا خواهم کرد , به آرامي و آهستگي , بطوري که سکوت هم مارا تنها بگذارد , وآن موقع است که خواهم توانست قطرات عشق را در ني ني چشمان مضطربت که به دوردستها خيره شده اند تفسير کنم و غزل لبهايت را شاعر باشم .

آري , چشمان عاشق هميشه مضطرب خواهند بود مضطرب از نرسيدن , نخواستن , نشدن وهزاران "نه" ديگر که هرکدام مسلخگاه عاشقند , بله , چون عشق هيچگاه نمي ميرد واين عاشق است که تا آخر عمر بارها به زيارت مدفن آرزوهايش خواهد رفت ودر سوگ از دست رفته هايش خواهد گريست , اين حکم ازلي است .

به قول اخوان ثالث :  " مپنداري که بوم نااميدی باز                      به بام خاطر من مي کند پرواز "

ميشه با بودن تو .  .  .  يه دنياي تازه رو ساخت .  .  .

 

برتووآن خاطر آسوده سوگند                               بردو چشم گناه آلوده سوگند

برآن لبخند جادوئي

                   برآن سيماي روشن

                                        کزچمشان تو افتاده

                                                           آتش بر هستي من .  .  .

عمري هر شب در رهگذارت

                               ماندم چشم انتظارت

                                                     شايد يكشب بيايي

دردا تنهاي تنها

                بگذشته بي تو شبها

                                    در حسرت و جدائي

زين پس محزون وخاموشم

                           عشقت خاکسترم کرد

                                                 در دست باد پائيزي

                                                                       نشکفته پرپرم کرد

تا بعد .  .  .

 

نامه هاي عاشقانه4

باز هم سلام نازنين

باز هم شب از نيمه گذشته و خواب از چشم من فراريست , آري در چشمي که از هجوم دلتنگي  نيمه تر است جائي براي خواب وجود ندارد .

از روزگار دلم گرفته , , , از اين تکرار دلم گرفته , , , دلم مي خواد گريه کنم , , , بارون ببار دلم گرفته

 

باز دست به قلم مي برم وترنمهای عاشقانه اين دل ترسو را مي نگارم , واژگاني که هيچگاه جرأت بيان حضوري آنهارا نداشته ام . به نظر من اين چشمان نيمه تر هم برکتي است که خداوند به من بمن عطا کرده است آنانکه هيچگاه اشک در چشمانشان ظاهر نمي شود و اين را نشانه بزرگ شدن و بلوغ فکري مي دانند غافلند از اينکه بُعدانساني و عاطفي روح خود را از دست داده اند , مي انديشم , چه مرد و چه زن , فرقي نمي کند , کسي که نتواند بگريد , تبديل به يک موجود بي تفاوت و بي احساس شده است , من گريستن را, حتي براي مردان, نه تنها عيب نمي دانم, بلکه حسن ميدانم ومعتقدم, نشان دهنده اين است که هنوز بارقه هايي از عشق در وجود وي باقي مانده است و خوشحالم که هنوز آنقدر عاقل نشده ام که, نتوانم عاشق شوم .

به قول سهراب :   " بهترين چيز رسيدن به نگاهي ست که از حادثه عشق تر است "

به اين باور رسيده ام که تو هم عاشقي

اين باور را ,

           وقتي از پنجره به نم نم باران صبحگاهي مي نگري

           وقتي به آواز سهره اي مَست ميشوي

           وقتي به ترنمهای موزون يک آواز عاشقانه دل ميسپاري و به فکر فرو ميروي

           وقتي روحت را به قطرات باران ميسپاري تا چون برگهاي تازه رسته بهاري, طراوت را در وجودت جاري سازد

در درياي مواج چشمانت يافته ام

به قول شاعره افغان :                                        

وقتي عاشق شوي راز دلتو گفته نتوني

                                        چقده سخته خدايا .  .  .

ولي خوب من , هشيار باش , مبادا زلال جاري عشق را, به پاي هرزه علفعاي بياباني, هَدر دهي

گاه به نسيم حسادت ميکنم, وقتي گونه هايت را نوازش ميدهد يا از تجسم اينکه گيسوانت را در ساحلي مواج به دست باد بسپاري . . .

کی اشکاتو پاک مي کنه , شبها که غصه داري                       دست به موهات کي مي کشه , وقتي منو نداري

شونة کي, محرم هِق هِقِت ميشه دوباره                             از کي بهونه مي گيري, شبهاي بي ستاره

برگ ريزونهاي پائيز , کي چشم به رات نشسته                    از جلو پات جمع مي کنه, برگهاي زردو خسته

کي منتظر مي مونه, حتي شبهاي يلدا                                 تا خنده رو لبهات بياد, شب برسه به فردا . . .

کي از سرود بارون, قصه برات ميسازه                             از عاشقي مي خونه, وقتي که راه درازه

کي از ستاره بارون, چشمهاشو هم ميزاره                            نکنه ستاره اي بياد, ياد تورو نياره

تا بعد .  .  .

---

مونيكا بلوچي1

با تامل بخوان

---

مگذار که خالي روز ها و سنگيني شبها , در اعماق روحم , جائي از يادنرفتني باز کند .

هر لحظه که در تسليم بگذرد , لحظه ای است که , بيهودگي و مرگ را تعليم ميدهد .

آنچه هر جدائي را تحمل پذير ميکند , انديشه پايان آن جدائي است , و چه رنج آوراست زمانه به تو بقبولاند که جدائيت پاياني ندارد .

نه هليا ,

تحمل تنهائي , از گدائي دوست داشتن , آسانتر است .

تحمل اندوه , از تکدّي همة شاديها , آسانتر است .

سهل است که انسان بميرد, تا آنکه بخواهد به گدائي حيات برخيزد .

چه چيز , مگرهراسي کودکانه درقلب تاريکي, آتش طلب مي کند؟

مگرپوزش , فرزند فروتن انحراف نيست ؟

نه هليا . . .  بگذار که انتظار , فرسودگي بيافريند , زيرا تنها مجرمان التماس خواهند کرد .

ما ميتوانستيم ايمان به تقدير را , مغلوب ايمان به خويش کنيم .

آنگاه ما هرگز نفرين کنندگان امکانات نبوديم . . .

دستمالهاي مرطوب , تسکين دهنده دردهاي بزرگ نيستند .

اينک , دستي ست که با تمام قدرت , مرا به سوي ايمان به تقدير ميراند .

اينک , سرنوشت , سرافرازي ازلي خويش را پايدار مي بيند .

شايد , شايد مانيز عروسکهاي کوکيِ اين تقدير بوده ايم . . . نميدانم . . .

                                             (" نادر ابراهيمي" در كتاب "بارديگر شهري كه دوست ميداشتم")

 ميشه هر قصيده رو با چشم تو اندازه کرد

          ميشه تو چشمهای تو قديميها رو تازه کرد

                    ميشه تو چشمهای تو , گم شد و مرد

                              ميشه در يا , رو به بغض تو سپرد

                                        ميشه فرياد زدو رفت تا ته دشت

                                                  ميشه دريا شدو از خشکي گذشت

                                                            ميشه با چشم تو , رنگهارو شناخت

                                                                      ميشه بهترين ترانه هارو ساخت

بزار آدمها بدونن

            ميشه بيهوده نپوسيد

                        ميشه خورشيد شدو تابيد

                                    ميشه آسمون رو بوسيد

---

مونيكا بلوچي

شما چه ميكرديد ...؟؟!!

شما چه ميكرديد ...؟؟!!

آقاى جك ، رفته بود استخدام بشود . كلى عطر و پودر به خودش ماليده بود و صورتش را شش تيغه كرده بود و كراوات تازه اش را به گردنش بسته بود و لباس پلو خورى اش را پوشيده بود و حاضر يراق شده بود تا به پرسش هاى مدير شركت جواب بدهد .
آقاى مدير شركت ، بجاى اينكه مثل نكير و منكر از آقاى جك سين جيم بكند ، يك ورقه كاغذ گذاشت جلوش و از او خواست تنها به يك سئوال پاسخ بدهد . سئوال اين بود :
"شما در يك شب بسيار سرد و طوفانى ، در جاده اى خلوت رانندگى ميكنيد ، ناگهان متوجه ميشويد كه سه نفر در ايستگاه اتوبوس ، به انتظار رسيدن اتوبوس ، اين پا و آن پا ميكنند و در آن باد و باران و طوفان چشم براه معجزه اى هستند .يكى از آنها پير زن بيمارى است كه اگر هر چه زود تر كمكى به او نشود ممكن است همانجا در ايستگاه اتوبوس غزل خداحافظى را بخواند . دومين نفر ، صميمى ترين و قديمى ترين دوست شماست كه حتى يك بار شما را از مرگ نجات داده است . و نفر سوم، دختر خانم بسيار زيبايى است كه زن رويايى شماست و شما همواره آرزو داشته ايد او را در كنار خود داشته باشيد . اگر اتومبيل شما فقط يك جاى خالى داشته باشد ، شما از ميان اين سه نفر كداميك را سوار ماشين تان مى كنيد ؟؟پير زن بيما ر؟؟ دوست قديمى ؟؟ يا آن دختر زيبا را ؟؟ "
جوابى كه آقاى جك به مدير شركت داد ، سبب شد تا از ميان دويست نفر متقاضى ، برنده شود و به استخدام شركت در آيد .
راستى ، ميدانيد آقاى جك چه جوابى داد ؟؟ اگر شما جاى او بوديد چه كار ميكرديد ؟؟

و اما پاسخ آقاى جك :
آقاى جك گفت : من سويچ ماشينم را ميدهم به آن دوست قديمى ام تا پير زن بيمار را به بيمارستان برساند ، و خود من با آن دختر خانم زيبا در ايستگاه اتوبوس ميمانم تا اتوبوس از راه برسد و ما را سوار كند

---

آيلار مانكن ايراني

نامه هاي عاشقانه3

امروز صبح خنديدی , و چه قشنگ خنديدي , اما نه رو به من , رو به ديگري , شايد رقيب من , نمي شناختمش ولي هر که بود خوشا به حالش , من فقط از دور ناظر بودم , آنهم بدون اذن تو  .  .  .  لطفا ببخشيد .

بي اراده لرزشی را در انگشتانم احساس کردم و عرق سردي در ابروانم دويد حس غريبي تمام وجودم را فرا گرفت حسي که با هيچ منطقي جور در نمي آمد ولي ميداني که در وادي عشق دنبال منطق گشتن بسي عبث خواهد بود , واگر اين غرور لعنتي اجازه ميداد حتما مي گريستم .  .  .

نازي ناز کن که نازت يه سرو نازه

                 نازي ناز کن که دلم بر از نيازه

                                 شب آتيش بازي چشماي تو يادم نمي ره

                                                          هر غم پنهون تو يه دنيا رازه

                                                                        منو با تنهائيهام تنها بزار دلم گرفته

                                                                                    روز های آفتابي رو به روم نيار دلم گرفته

مي دونم ديوونگيه , ولي چه ميشه کرد .

تو حق داري با هرکسي که مايل هستي قدم بزني , به گفتگو بنشيني , شوخي کني و از زندگيت لذت ببري , هر جوان ديگری هم حق دارد از مصاحبت با تو و از لبخندهاي شيرينت خرسند شود . . .   مي بيني , هميشه در تقسيم عادلانه حقوق ! نقشي براي خودم قائل  نبوده ام , اصلا خودي وجود ندارد , همه اش توئي . . .         من مهربان ندارم          نامهربان من کو

واي اگر تورا براي خودم بخواهم  , هميشه خودم را براي تو خواسته ام .

به خوبيها سوگند , که تو بي شک از آنها سرچشمه داري , هميشه سعي کردم کوچه باغهاي زندگيم را در راستاي نسيم فرح بخش روحت قرار دهم , تا شايد در آنها جريان يابي .     ولي افسوس ,     تا هنوز که افسوس , .  .  .

نميدانم نگارنده سرنوشت , سطور آينده زندگيم را چگونه خواهد نوشت .

باورکن :

ممکن است جويبار هاي زندگيم چندان پرآب نباشند, ولي آلوده هم نيستند , زلال وگوارايند , رويش قاصدکها در مجاورشان گواهيست براين مدعي .

ممکن است ديوار کوچه باغهايم کاه گلی باشند ولي اجازه ندادم علفهاي هرزه در پايشان برويد , چندان هم پرپيچ وخم نيستند , مهم اينست که رو به آبادي اند , کافيست به سمتي بروي که جهت نماي قلبت نشانت ميدهد به آنچه ميخواهي مي رسی .

ممکن است کوچه باغغهاي زندگيم چندان فراخ نباشند , ولي به تو اطمينان ميدهم , اگربه لطف قدم در آنها گذاري و خرامان به در باغ آشنائي برسي , بر تو بسته نخواهد بود ومقدمت را با ياس ورازقي گرامي خواهم داشت .

گاه فکر مي کنم , دوري از معشوق برکتي است که خداوند در حق عاشق روا داشته است , تا در عشق خود بماند و بسوزد , بي شک اين گداخت موجب اعتلاي  روحش ميشود , اين را لرزش انگشتانم اول صبح بمن گفتند وحالا در مغز استخوانم آنرا حس مي کنم .

تا بعد .  .  .

---

نامه هاي عاشقانه2

 

برای باور بودن , کسي بايد باشه . . . بايد

گاه با خود مي انديشم ,  اگر عشق نبود واقعا زندگي چقدر غير قابل تحمل مي شد و زندگي بدون عشق چقدر سخته

شک ندارم خدا هم عاشق بوده که حيات رو آفريد , و البته هنوز هم , هر تولدی که رخ ميدهد گواهي است بر اين عشق الهي

فکر مي کنم اکثر ما مردها دارای غرور هستيم , غروري که در سرتاسر زندگی در حفظ و پاسداري ازآن تلاش مي کنيم , مبادا خدشه اي بر آن وارد آيد و جالب اينکه امثال من در مسير زندگي دنبال کسي مي گردند تا همين غرور را در پيش قدمهايش قرباني کنند . کسي که قابل اعتماد باشد و ارزش اين تحفه ناقابل را بداند .

" واي بر من گر تو آن گم کرده ام باشي .  .  .  "

بزرگي مي گفت : روز حساب فقط لحظاتی از زندگيت را مورد محاسبه قرار ميدهند که عاشق بوده ای , من اين را باور دارم

در زمانه ما بسيارند کساني که به دنيا مي آيند و ميميرند بدون اينکه حتي لحظه ای عاشق بوده باشند عشق برای آنها مفهومي جز يک بازي ندارد .

بيا تا قدر سهم خود , از زندگي را بدانيم .

يه روز ميدونم بي خبر          

                       سرزده از راه ميرسي

                                              چو خسته ازبيدارشب

                                                                     باصبح فرداميرسی

وقتي رسيدی خونه ام

                      باز از تو گل بارون ميشه

                                             صاحب خونه پيش تو

                                                                     ناآشنا مهمون ميشه

 

وقتي بياي تو , چهلچراغون ميشه باز روباره

                                                بارون عشقم رو تن خسته تو مي باره

طاق گل بنفشه من سر راهت مي بندم

                                              پيرهن صورتي رو تو تن تو مي پسندم

 

تا بعد .  .  . 

 

اشعار پراكنده1

 خدايا رحمتي کن !

تاايمان , نام و نان برايم نياورد .

قوتم بخش ! تا نانم را , وحتي نامم را در خطر ايمانم افکنم .  .  .  .

                                                     دکتر علي شريعتی

 

 همه عاشق ميشن اما , همه عاشق نمي مونن

                                           چرا تا آخر اين کهنه غزل رو نمي خونن

گاهي از جنس يه عادت,گاهي ديروزگاهي فرداست

                                   گاهي هرروزوهنوزه گاهي پنهون گاهي پيداست

نه يه اتفاق تازه ست نه يه راز گنگ و مبهم

                                         نه همه بودو نبوده نه فقط شادي نه ماتم

عشق اگه هميشگی بود يا نصيب همه مي شد

                                نه غزل بود ونه مجنون , ختم اين همهمه مي شد

نرسيدن يه نشونه , روی پيشوني عاشق

                                         اگه تلخه اگه شيرين ,  همه ارزوني عاشق

                         

براي مادرم

مهربان مادرم

 

آنزمان كه چَشمان قشنگت نيازي به عينك نداشت ، نفهميدم محبت را كجا جستجوكنم وشايدآنطوركه بايد، قدرِ نگاهِ مهربانت راندانستم .

آنزمان كه گوشهاي نازنينت ، بدون مشكل ، منتظرِ ندايي محبت آميز ازجانب من بود ، ندانستم چه بايست گفت .

آنزمان كه دستهاي زيبايت در نهايتِ طراوت وشادابي ، ترنمهاي محبت را برسروصورت وگونه هايم نوازش مي داد، چه سهل انگاشتم .

مگرنه اينكه نورچشمانت،توان وشادابي و جوانيت، وهستي ووجود خودرابه پايم ريختي ...

چقدر غفلت ...     چقدر ناسپاسي ...

 

شايد اگر عاقلانه تر رفتار ميكردم

شايد اگر عادلانه تر مي انديشيدم

شايد اگر اينقدر در اِبراز عواطفِ محبت آميز نسبت به شما اِمساك نمي كردم

شايد اگر اينقدر درمواجهه با ابعاد كاذب زندگي ، از حقيقتِ آن غافل نمي ماندم

امشب‌ اينطور عاجزانه، قلم به دست، به دنبال واژه هايي براي بيان حسي كه نسبت به شما دارم ، سرگردان نبودم .

بله حالا ميفهمم كه :

حقيقت زندگي همان عينك بزرگ توست كه زيبائي چشمانت را در نظرم دوچندان كرده است

حقيقت زندگي همان دستان زحمت كشيده وهمان لبهاي هميشه خندان است

آري براستي حالا مي فهمم كه شما براي خودت عينك نمي زني ، آنرا براي من و مايِ بي تجربه مي زني تا در بزرگنمائي آن بتوانيم فداكاريهايت را در اعماق چشمانت ببينيم ... ولي افسوس ...

  

در عين حال به دوچيز اميدوارم ،

يكي اينكه اعتقاددارم هيچ وقت براي براي  ابراز عشق علاقه به كسيكه از دل دوستش داري وازجان ميپرستيش دير نيست .

ودوم اينكه به سخاوت ، جود و كرم شما ايمان دارم كه بااينهمه كوتاهي به جوانيمان خواهيد بخشيد .

 

امروز به بهانه ولادت دختر پيامبر گرامي وروز مادر ، بازبان وقلمي قاصر ، ميگويم و مينويسم دوستت دارم واميدوارم سالهاي متمادي پاينده باشي تا بتوانيم ازسايه وجودت درس زندگي بگيريم ومحبت را بياموزيم .

نامه هاي عاشقانه1

ای خوبِ هميشه ساکت , ای تبسمِ مليح بعدِ هر سلام , ای چشمهای هميشه محجوب وکمي نگران ,

                             اي تفکرِ عارفانة بعدِهر کلام و اي سزاوار ستايش

        سلام

گرچه در مکالماتمان , نهايت تلاشم را بکار مي بندم تا رفتاري کاملا عادی ومعمولی از خودبروزدهم , ولی مي بيني که حقيقت جز اين است , اين واژه های لعنتي از ذهنم پرواز مي کنند , آنهم درست همان وقت که خيلی به آنها نياز دارم وباز در چنين مواقعی , اين قلمم است که بفريادم ميرسد و سينه سپيد کاغذ را در مي نوردد .    

اين عذر را از من بپذير .                                                                               

             " به تماشا سوگند  .  .  .  .  وبه آغاز کلام  .  .  .  .  و به پرواز کبوتر از ذهن .  .  .  .

                                                                       واژه ای در قفس است  .(سهراب سپهري) "

باورنمي کردم روزي مجموعة لغاتم براي بيان تفکراتم , کم بيايد .  .  .  شايد روز مبادا همين باشد . ! !

آنقدر به اين موضوع مي انديشم که چه فکری درمورد من داري و در حاشيه های خلوتِ ذهنت چه جايگاهی دارم , که بکلي فراموش مي کنم چه حقی , حتی برای مطرح کردن اين سئوال دارم و يا اصلا چرااين سئوال را ميپرسم .  .  .  .

واقعا خودم هم نميدانم چرا ؟

مگر چه خطائی از تو سرزده که مثل منی خودرا مستحق دريافت پاسخ ميداند .

ولی نگران نباش , هيچ خطائی از تو سر نزده است , و يقين داشته باش رفتار ما هردو , از مرز های متعارف فراتر نرفته است , و نخواهد رفت .

مطمئن باش تا رخصت ندهی در کوچه باغهای خاطراتت قدم نخواهم نهاد و کوچکترين تلنگری بر آرامش آبی زندگيت وارد نخواهم ساخت .  .  .

                                " مبادا که ترک بردارد چينی نازک تنهائی تو ! .  .  .  .  .  .  .  .  . "

و ترا به لحظات مقدس هر طلوع قسم ميدهم ,  چنانچه اين مراسلات ومراجعات موجب آزردگي خاطر است اشارتي بنما تا بلافاصله متوقف گردد  .  .  .  . نسل ما , به برکت سيم خاردارهای شريعت و محدوديتهای اجتماعی , که پيرامون ذهن و وجودمان تنيده اند , به سختی آموخته ايم , چگونه ريشه دارترين احساسات را در درون خود مکتوم نمائيم .  .  .  حتی به قيمتِ .  .  .  .

تا بعد .  .  .  .  .  .